Traditionele productieprincipes versus slimme productie

Vorige maand sprak ik met een oude collega. We werkten vroeger samen in de productie (het voelt als een eeuwigheid geleden). We raakten aan de praat over vroeger, de dingen die we deden, de situaties waarin we zonder enige uitleg terechtkwamen, en alle grappige momenten die we gemist hadden. Ergens midden in dat gesprek legden we een verband tussen die willekeurige herinneringen en wat men nu de 'traditionele productieprincipes' noemt. Destijds wisten we niet eens dat die situaties een naam hadden.

We waren allebei na onze afstudering als starters in de maakindustrie terechtgekomen. We waren enthousiast en totaal onwetend, maar wel nieuwsgierig naar hoe een simpel katoenen garen in vredesnaam een ​​t-shirt of stof kon worden. Ik werkte niet direct aan de machines, maar ik was er wel altijd door omringd. Ik liep rond op de werkvloer, luisterde naar en voelde die lawaaierige, vettige, altijd bewegende machines. Nu ik erop terugkijk, realiseer ik me dat ik, meer nog dan door de machines zelf, omringd was door een cultuur van herhaling, processen en een soort ouderwetse wijsheid die niemand ons echt had uitgelegd, maar die iedereen wel volgde.

We hadden systemen (nou ja, een beetje een rommeltje, maar het werkte). Heel veel Excel-spreadsheets (ook al waren we bezig met de implementatie van SAP R2). We renden heen en weer tussen afdelingen, droegen fysieke dossiers en haalden handtekeningen binnen. De planningsafdeling sprak met iedereen. Alles hing ervan af of mensen daadwerkelijk wisten wat ze deden. En papier. Zoveel papier. Het voelde destijds niet inefficiënt aan. Het voelde alsof het zo hoorde te gaan.

Inzicht in traditionele fabricagewetten

Nu, na meer dan twintig jaar werkervaring (waarvan een goede vijf jaar direct in de productie), begin ik echt te begrijpen dat wat destijds volkomen normaal leek... eigenlijk traditionele productiewetten. We noemden ze alleen niet zo.

• "Taken werden toegewezen en binnen de planning voltooid" is niets anders dan tijdsgebonden planning.
• "Prioriteren van SKU's en processen met een hoog volume" is niets anders dan 80/20-denken (Pareto-principe).
• "Kwaliteit bevorderen door middel van herhaalde trainingen en inspecties" is niets anders dan Six Sigma.
• "Promotie komt meestal met anciënniteit, niet altijd met vaardigheid" is niets anders dan het principe van Peter.

Deze 'principes', of hoe je ze ook wilt noemen, draaiden allemaal om stabiliteit, niet om snelheid. In de productie, vooral destijds, ging het erom de boel draaiende te houden vanwege de krappe marges en de hoge risico's. Verandering werd als riskant beschouwd, en vanzelfsprekend ging traditie voorop. Transformatie – als die al plaatsvond – verliep langzaam en voorzichtig.

Laten we nu naar de huidige situatie kijken: we leven in het tijdperk van slimme productie, Industrie 4.0, zelfs 5.0, waar traditionele principes ook aan het verschuiven zijn (althans, dat is mijn gevoel). Ik denk niet dat ze verdwijnen, maar dat ze zich aan het ontwikkelen zijn. Als je ze zorgvuldig naast de nieuwe realiteit plaatst waarin we leven, ziet het beeld er heel anders uit.

Parkinson-principe

• Oude context – Tijdsgebonden taken, overbezetting, inactiviteit.
• Slimme productietransformatie – AI activeert realtime workflows en just-in-time output.
• Een moderne equivalent: "Automatisering stemt werk af op de vraag, niet op de tijd."

Pareto-principe (80/20)

• Oude context – Statische focus op inputs met een hoge opbrengst.
• Slimme productieverschuiving – Live data identificeert verschuivende zones met grote impact.
• Het equivalent in de new age-beweging: "Realtime data onthult de dynamische 20%."

Six Sigma

• Oude context – Handmatige procescontrole voor kwaliteit.
• Slimme productietransitie – IoT + AI bewaken en corrigeren defecten in realtime.
• Een moderne equivalent: "AI leert, past zich aan en corrigeert zichzelf om een ​​foutloos resultaat te bereiken."

Peter-principe

• Oude context – Promoties op basis van dienstjaren = functies die niet bij elkaar passen.
• Slimme productietransitie – Functies op basis van vaardigheden, AI-gestuurde taken en feedbackloops.
• De moderne equivalent: "Slimme functies ontwikkelen zich met de competenties, niet met de hiërarchie".

New Reality versus ERP-verbinding

Op basis van bovenstaande vergelijking, als we kijken naar hoe traditionele productiewetten veranderen in de huidige wereld van slimme productie, is het duidelijk dat deze transformatie niet alleen filosofisch, maar ook operationeelen in hoge mate systeemgedreven.

Hieronder verwijs ik specifiek naar Infor LNCE(omdat ik daarmee werk), maar eerlijk gezegd denk ik dat dezelfde logica ook van toepassing is op andere moderne ERP-systemen.

Wet van Parkinson

Denkpatroonverandering: realtime triggers.

ERP in actie: Geavanceerde planningssystemen passen de capaciteit automatisch aan.

Pareto-principe (80/20)

Denkpatroonverschuiving: voorspellend inzicht.

ERP in actie: dashboards volgen realtime KPI's en afwijkende trends.

Six Sigma

Denkpatroonwijziging: Digitale kwaliteit.

ERP in actie: MES + AI + IoT detecteren defecten en stellen een plan voor corrigerende maatregelen voor.

Peter-principe

Denkpatroon veranderen: uitvoering op basis van vaardigheden.

ERP in actie: Rolgebaseerde werkbanken wijzen taken toe op basis van competentie, niet op basis van functietitel.

Als u leiding geeft aan digitale transformatie, ERP-implementatie of modernisering van de toeleveringsketen, moeten we begrijpen dat productie niet langer alleen draait om efficiëntie, maar ook om aanpassingsvermogen en samenwerking.

Is het tijd om de traditionele wetgeving in de maakindustrie te herzien?

De textielfabriek die ik in 2003 kende, was gestructureerd , hiërarchisch en volledig ervaringsgericht . De slimme fabriek van vandaag is dynamisch en digitaal . De overgang van het oude naar het huidige tijdperk gaat niet alleen over de verschuiving van handmatige planningsformulieren naar intelligente ERP-implementaties. De transformatie draait niet alleen om tools. Het gaat om een ​​heroverweging van hoe we werken, hoe we leidinggeven en hoe we waarde leveren . Nu we de kern van Industrie 4.0 en 5.0 betreden , zullen veel aloude productieprincipes wellicht moeten evolueren .

Alles overwegend zou je kunnen stellen dat:

“Bij slimme productie wordt de productiewaarde gemaximaliseerd wanneer alle resources (mens, machines en meetgegevens) in realtime samenwerken door middel van intelligente tactieken (afstemmen, bijstellen, aanpassen) die output leveren met minimale wrijving.”

Laatste gedachte

De maakindustrie is in ontwikkeling, maar traditionele principes vormen de basis ervan en blijven, ongeacht de omstandigheden, relevant. Ik denk niet dat we ze zomaar kunnen afschaffen met de stelling dat het nieuwe tijdperk nieuwe principes vereist; integendeel, we moeten meegroeien met de traditie en ze omarmen. Of we nu een oude fabriek moderniseren of een gloednieuwe, slimme fabriek bouwen, er moet een balans zijn tussen wat traditie te bieden heeft en wat we nu nodig hebben. Het is tijd om verder te kijken dan efficiëntie; het is tijd om ons te richten op het slimmer en flexibeler.

Wat vind je ervan? Zijn deze regels nog steeds nuttig in de slimme fabrieken van vandaag? Of moeten we er meer van herschrijven?

Geschreven door Amit Kumar 

25 april 2025